jueves, 7 de julio de 2011

Una cita obligada, Los Miserables, el musical



Tras casi ocho meses en el teatro Lope de Vega el musical Los Miserables se ha cubierto de gloria, y no sin razón. Seguramente muchísimos cronistas de prensa, críticos o simplemente la wikipedia podrán explicar el argumento de esta histórica obra de Victor Hugo. En ella se entrelazan la lucha por las libertades del pueblo francés, la eterna disputa entre opresores y oprimidos, historias de segundas oportunidades y como no, maravillosas historias de amor, aunque también de sufrimiento e injusticia.
Pero como ya he dicho, en cientos de sitios web explicarán mejor que yo este argumento. Sin embargo, para lo que si me siento más capacitada es para tratar de contar las sensaciones que produce en un espectador común y corriente.



¿Cómo te imaginas unas barricadas revolucionarias? ¿Como te imaginas las galeras de un barco, los bajos fondos o las cloacas de Francia? Si no consigues hacerte una imagen mental y decides cumplir con la casi obligación de ver Los Miserables lo descubrirás. Como si fuese cosa de meigas viajarás a la Francia de comienzos del siglo XIX con el gran Jean Valjean condenado por 'robar un mendrugo de pan' que enterrará su identidad para conseguir una nueva oportunidad, una nueva vida que pasará al lado de la dulce Cosette, hija de la luchadora Fantine y en las barricadas con Marius y Enjolras. Si los decorados son sublimes el vestuario y la iluminación no se queda atrás.

Con todo, y aunque el éxito de este espectáculo radica en el cuidado de todos y cada uno de sus aspectos, la calidad vocal del elenco y musical de la orquesta es un punto sobresaliente. Además de los papeles protagonistas, todos los actores participan a lo largo de las tres horas de musical (con el desgaste físico y vocal que esto supone) creando un todo emocionante, vibrante y redondo.

Cada número deleita, emociona y entretiene al público. Destacaría a David Ordinas con una voz penetrante en el papel del Obispo interpretando el tema 'El Obispo de Digne'. Ordinas transmite a la perfección la bondad del religioso, uno de los detonantes de la transformación de Valjean. En otro plano, el matrimonio Thenardier pone el punto de humor de la mano de Enrique del Portal y Eva Diango con, por ejemplo 'Amo del Mesón'. Los personajes femeninos no se quedan atrás. Fantín y Cosette (Virginia Carmona y Talía del Val) ofrecen una doble faz, sensibilidad y fortaleza a partes iguales.
Pero sin duda el número femenino que pone los pelos de punta es el “Solo para mi” de Lydia Fairen como Eponine, con una voz y una interpretación inmejorable.
Guido Balzaretti encarna Marius, que con su 'Sillas y mesas vacías' demuestra la evolución de su personaje. Balzaretti regala su voz limpia y emotiva, todo un lujo.

Un lujo también es esuchar a Ignasi Vidal en el papel de Javert, indescriptible durante 'El suicidio de Javert'. Y que decir de Daniel Diges en el papel de Enjolras entonando “La canción del pueblo” con una energía contagiosa, invitando a luchar por los sueños y las libertades (dentro y fuera del escenario).
 Pero pese a mi devoción por Daniel Diges, el mejor número de este extraordinario espectáculo (por eso lo he reservado para el final) es 'Sálvalo' de Gerónimo Rauch en el papel de Jean Valjean. Solo se puede escucharlo, no describirlo.

Y todo esto para decir, que aquel que viva en Madrid, alrededores, tenga pensado viajar a la ciudad tiene una cita obligada con esta representación. Y si disfrutas la buena música, haz todo lo posible para visitar Madrid y disfrutar del musical de musicales. Tienes hasta el 24 de julio. Después podrá seguir disfrutandose en Barcelona (a partir de septiembre). También se puede comprar el cd. Sencillamente extraordinario.
Como extraordinario es el mundo fan surgido a raíz de este musical, unos seguidores a la altura del espectáculo. 


Los Miserables han conseguido también reunir a cuatro de sus portentosas voces, Daniel Diges, David Ordinas, Gerónimo Rauch e Ignasi Vidal en el concierto 'Poker de Voces'. Otro lujo que se merece un post en exclusiva :)

viernes, 1 de julio de 2011

Gabo, Gabo, Gabo!!!

Algún fan de Los Simpsons puede pensar que esta entrada tratará sobre esa marioneta que casi termina con la carrera de Krusty. Nada más lejos de la realidad. En esta ocasión quiero hacer una pequeña reseña personal sobre una de las grandes figuras del periodismo y la literatura, Gabriel García Máquez, conocido en su entorno como Gabo.
Desde luego no hace falta que alguién como yo alabe las grandes cualidades de García Márquez. De hecho he leído un número irrisorio de obras en comparación  con toda su producción (he disfrutado de Crónica de una muerte anunciada, Relato de un Náufrago, Memoria de mis putas tristes, La hojarasca, Ojos de perro azul y pronto saldaré mi deuda con Cien años de Soledad)
Seguro que en multitud de lugares web podrán analizar sus obras, yo no seré tan osada. Solo quiero reflexionar a cerca del virtuosismo con el que, desvelando la 'intriga' del argumento consigue mantener atento al lector página tras página. Es un escritor al que se lee por el placer de leer unas obras escritas con maestría, independientemente del argumento.
Y solo un genio podría escribir a respecto del periodismo algo como esto:
"Nadie que no lo haya vivido puede concebir siquiera lo que es el pálpito sobrenatural de la noticia, el orgasmo de la primicia, la demolición moral del fracaso. Nadie que no haya nacido para eso y esté dispuesto a vivir sólo para eso podría persistir en un oficio tan incomprensible y voraz, cuya obra se acaba después de cada noticia, como si fuera para siempre, pero que no concede un instante de paz mientras no vuelve a empezar con más ardor que nunca en el minuto siguiente."
Creo que podría imaginar como es la vida en Macondo...

Yo NO tengo amigos virtuales

Cuando me planteé escribir una entrada sobre las relaciones personales a través de las redes sociales pensé titularla “Tengo amigos virtuales”. Pero cuando lo maduré un poco más me dije, “no, en realidad yo solo tengo amigos, unos conocidos de forma 'tradicional' y otros a través de las redes sociales”.

Y como me gusta partir de lo particular a lo general contaré mi experiencia personal. Hace ahora un año descubrí un grupo en una red social que compartía un mismo interés conmigo. Veía que intercambiaban noticias, informaciones, fotos, comentarios, en definitiva, buenos ratos y un día me animé a dirigirme a uno de sus miembros. Aquello me parecía una locura, “escribir a una desconocida!!!” Pero lo hice, y encabece mi mensaje diciendo “Hola, no pienses que soy una psicópata que se pasa la vida escribiéndole a desconocidos pero me interesa” preguntarte por tal tema.

Siempre he sido (y sigo siendo) muy escéptica con que las personas puedan conocerse verdaderamente a través de estos sistemas. Por este motivo incluso me daba vergüenza que nadie supiese que me había puesto en contacto con alguien de este modo. Pero resultó que todo fue muy cordial y comencé a participar más en este grupo. Como si fuese cosa de meigas, nadie me pedía ni números de cuentas, ni mi dirección, ni que le mandase fotos desnuda. Simplemente charlábamos de nuestras gustos, en concreto, musicales.

Y llegó el día en el que me encontré personalmente con la primera chica con la que había contactado, Bea. Desde luego iba acompañada de Alberto, nos vimos en un concierto, mis padres sabían donde estaba y que conocería a esta chica. Y, mira por donde, resulto ser una persona como cualquier otra (como cualquier otra, inteligente, simpática, educada, agradable, divertida ;) ) Tenia su trabajo, su familia, sus amigos convencionales... Y pasamos unas horas muy agradables.

Tras meses, conversaciones y planes (todos compartidos con 'mi gente') conocí a buena parte del resto del grupo con motivo del estreno de Los Miserables, uno de nuestros puntos en común. Ya conocía personalmente a Bea, a la que había visto en varias ocasiones en ese tiempo. Nuevamente mi familia sabia donde me hospedaba, los llamaba varias veces al día, guardando todas las precauciones posibles.

Guau!! Cuando llegué a Madrid ninguna de aquellas chicas me propuso ejercer la prostitución ni vender mis órganos. Todas eran personas encantadoras, de carne y hueso, con sus vidas cotidianas pero que compartíamos un mismo gusto. Y que poco a poco descubrimos que teníamos más cosas en común. Con unas surgía más afinidad que con otras, como es normal. Charlábamos, reíamos, hacíamos el 'bobo'. Fue toda una experiencia. No la única. Este solo fue el primero de los encuentros. Cada uno de los sucesivos era tan divertido y emotivo como el anterior.

No deje de frecuentar a mis amigos que había conocido a lo largo de mi vida, en el instituto, la facultad, el trabajo, el barrio... de hecho alguna se contagio de este espíritu y se unió a estas 'quedadas'. No cambie con mi familia, mi pareja, en mi vida!

Internet y las redes sociales tienen muchííííííííííííísimos riesgos, para jovenes y adultos. Hay mucho depravado por el mundo capaz de convertir sistemas maravillosos como es la red en algo peligroso. Hay que andar con mil ojos, no perder la perspectiva del mundo real, no hacer de internet y el ordenador una vida virtual para sustituir la vida real, no convertirlo en una “adicción”, que no altere tu cotidianidad. Pero si se sopesan y guardan todas las precauciones necesarias pueden lograrse cosas increíbles. Nunca ocultes las actividades que realices en las redes sociales, que familia y amigos estén al tanto, eso demuestra que es algo “sano” sabrán aconsejarte de como actuar y así no surgirán problemas. Si algo parece extraño, abandónalo.


Repito, NUNCA NUNCA debes bajar la guardia, ni encontrarte a solas con desconocid@s, ofrecer tus datos personales... Solo trato de explicar que a veces se demonizan las redes sociales y el contacto a través de ellas. Yo he comprobado que con precaución, sin ocultar nada a tu entorno y dejándote aconsejar puede conocerse a grandes personas.

También, desde mi opinión, es incuestionable el valor comunicativo de estas herramientas. ¿Por qué una felicitación de cumpleaños es más felicitación por móvil que a través de facebook? ¿Por qué si mis amigos están a kilómetros, incluso en otros países, se supone que me importan más si los llamo que si les escribo un mail? Si algo me parece lo suficientemente interesante (ya sea reflexiones propias, vivencias, noticias, contenidos culturales) , y creo que no alcanzará la difusión que se merece ¿por qué no puedo compartirlas a través de mis redes sociales? Sin duda, las nuevas tecnologías son un tesoro, y no hay que olvidar que los riesgos los provocan quien las maneja, es decir, nosotros.

viernes, 10 de junio de 2011

A selectividade, ese 'marabilloso' recordo

Si quieres leer la versión en castellano pincha aquí e introduce la contraseña 1234

Non teño demasiado lonxe aquel xuño no que tiven que facer a selectividade. E cada vez que vexo aos mozos que están pasando por ela nos anos que me seguiro, meu Deus, sígome pondo nerviosa con eles!! Que non digan patrañas, despois de 5 anos, non vexo con cariño, nin con diversión o período de la selectividade, que non me tomen o pelo. Agora ben, é tal a putada que supón, que te sentes poderoso cando a superas, muahahahahaha!!!!

Na nube de recordos que teño deses días (os nervios non me deixaron 'atesourar aqueles marabillosos momentos') lembro a algúns dos bos profesores que tiven nesa etapa dicíndome 'tranquila, xa veras como vai ser ata divertido e todo vai ben' JA!! Neses tres días, que renderon coma tres anos, apenas falei, comin ou durmin, 'uhhhh! unha festa digna de recordar con diversión' tíñalles que ter respondido. Pero na miña cabeza so había sintaxis, literatura, latín, grego, cuadros, esculturas, algo (máis ben pouco) de inglés...


Chegou o primeiro día. Do meu grupo de compañeiros cercanos era a única que necesitaba unha nota alta, máis aló de pola satisfacción de obter un bo resultado despois do esforzo. Para min era vital conseguila e estudar o que xa decidira 4 anos atrás. Así que, todos eles con nervios, pero nun ambiente máis distendido, polo menos falaban!!

'Meu Deus, xa está, ale!!' Pensei cando me sentei na aula, pero non! Unha cámara de tele quería gravarnos antes de empezar. Naquel momento pensei, 'fillos de …. queredes deixarme facer os meus exames antes de morrer!!!' Agora paréceme que foi algo case premonitorio :) Algunhas persoas recoñeceronme e tiven que escoitar 'meu deus, non se podía estar máis pálida!!'. 'E o que ten nin comer nin durmir', pensei moitas veces a posteriori. E así, non sei como, pasaron aqueles 3 días!
Edificio de Ferro, Facultade de Historia de Ourense

Oh!!! Cando rematei, aquel medio día fun xantar con miña nai unha PIZZA GIGANTEEEE que non me sentou todo o ben que debia. Ao medio relaxarme a dor de espalda era criminal!! Pero bueno, uns días despois ibame de viaxe, A MIÑA PRIMEIRA VIAXE DE 'GRANDE'!!!! Parecia que todo pasara, incautiña de min. Estando no meu destino TACHÁN!!!! As notas da selectividade saíron publicadas. E non, non eran como eu esperaban, e polas miñas contas deixabanme sen posibilidades de estudiar xornalismo na Universidade de Santiago de Compostela. Creo que ainda hoxe nunca chorei tanto na miña vida (o que tamén indica que teño unha vida feliz jijij)

Lexo da casa, meus pais preocupados polo meu ánimo, BENDITO Alberto, e bendita paciencia!! Horas de pranto, pero rapidamente comecei a maquinar as alternativas, eu habería de ser xornalista si ou si!!!!!!

Xa de volta intentei reclamar un exame (debéronse rir ben, porque caso non me fixeron ningún) e mandei a miña solicitude para a universidade, con resignación ante un esperado non. Porén unhas semanas despois volvía a estar chorando, pero esta vez porque, demo!! as miñas contas non foran correctas. Aquela 'D' nun papel que significaba 'admitida para matricularse' foi mellor ca un cupón premiado do Euromillón!! Daquela non tiña internet na casa (parece a Idade de Pedra) e creo que o cativo que tiña o lado no ciber nunca esquecera a 'aquela tola'. Esta vez estaba na casa, e esta vez tamén estaba Alberto, nas duras, e esta vez nunha madurííííííííííííííísima :)

E como se fose cousa de meigas en outubro encontrábama nunha facultade de Xornalismo e Comunicación Audiovisual, que o principio me parecía un terreo hostil pero que rematou por converterse na miña casa!

Facultade de Xornalismo en Santiago


Pero non. Malia o 'éxito', non gardo un bo recordo!! Botei moooooooito tempo se volver o restaurante donde xantei aqueles dias, póndome nerviosa canda pasaba polo edificio onde me examinei (Facultade de Historia), soñando co fracaso nesa proba... Creo que comecei a superalo cando, 4 anos despois, volvín a Facultade de Historia o primeiro verán que traballei como xornalista. Déronme ganas de gritar 'MUAHAHAHAHAHAHAAHAHAHA!!!!!' Fíxeno cara os meus adentros :)

A selectividade, dende o meu punto de vista, non é bonita, nin divertida, nin un grato recordo. So é útil, as (moitas) veces inxusta, pero sen máis. Se un quere de verdade estudiar algo, ainda que teña que invertir máis tempo, pode buscar unha carreira compatible e mudarse no segundo ciclo, seguro ten que haber un xeito se esa proba non nos fai xustiza. JA!!! Quen é ela para decidir por nós?

Campións, para min todos os estudantes (que estudan XD ) teñen moito mérito. Nestas datas mención especial aos que se examinan nestos días da selectividade. Seguro que chegará o seu momento de facer 'MUAHAHAHAHAHAHAAHAHAHA!!!!!'

domingo, 5 de junio de 2011

Cada día máis linda

 Nesta entrada quero presentar algúns puntos de interés (ou que a min me parecen interesantes) naturais e monumentais de GALICIA // En esta entrada quiero presentar algunos puntos de interés (o que a mi me parecen interesantes) naturales y monumentales de GALICIA.

E, á marxe de tópicos, Galicia é AUGA. Auga de ríos e regatos // Y, al margen de los tópicos, Galicia es AGUA. Agúa de ríos y arroyos.


Barbaña de Beade, OURENSE




Río Miño



















Augas termais, para visitar de día ou de noite e aproveitar os seus beneficios para a saúde ou simplemente disfrutar dun baño. No hai mellor lugar para isto que Ourense, capital termal. Así de fácil contrarrestamos aquelo de ser a única provincia galega sen mar ;) // Aguas termales para visitar de día o de noche y aprovechar sus beneficios para la salud o simplemente disfrutar de un baño. No hay mejor lugar para ello que Ourense, capital termal. Así de fácil contrarrestamos aquello de ser la única provincia gallega sin mar ;)


Termas de Outariz, OURENSE
 

 ...como pulmóns en grandes cidades como neste caso.
 Un dos estanques do Paque de Castrelos en VIGO, un espazo dentro da cidade que non parece cidade, pola súa serenidade e frescor. Nel tamén se realizan algunhas das actuacións musicais máis importantes que visitan este municipio.// 
...como pulmones en grandes ciudades como neste caso un como en este caso. Uno de los estanques del Parque de Castrelos en VIGO, un espacio dentro de la ciudad que no parece la ciudad, por su serenidad y frescor. En el también se realizan algunas de las actuaciones más importantes que visitan este municipio.





E como non, O MAR // Y como no, EL MAR

Rosa dos ventos, A CORUÑA

 

Praia de Samil, VIGO

E como se fose cousa de meigas, en menos do que pensamos podemos pasar da praia a montaña, que luxo de diversidade!! // Y como si fuese cosa de meigas, en menos de lo que pensamos podemos pasar de la playa a la montaña, que lujo de diversidad!!


Mirador de Fontefría, con unha servidora, non
reparedes en min!!

A medio camiño entre Ourense e Manzaneda, si
tamén hai neve :)



















Así, como quen non quere a cousa, atopamos asombrosos monumentos rodeados de naturaleza. No corazón do Ribeiro, entre viña e viña, está a Igrexa parroquial de Santa María en Beade, OURENSE, xunto ca Capela de San Roque e un viacrucis formado por 14 cruceiros que remata no calvario, reseñado na obra de Castelao, 'As cruces de Pedra na Galiza'// Así, como quién no quiere la cosa, encontramos asombrosos momumentos rodeados de naturaleza. En el corazón de O Ribeiro, entre viña y viña, está la Iglesia parroquial de Santa María en Beade, OURENSE, junto a la Capilla de San Roque y un viacrucis formado por 14 cruceiros que terminan en en calvario, reseñado en la obra de Castelao 'As cruces de Pedra na Galiza'.



Mosteiro de Oseira, OURENSE


A Peregrina, PONTEVEDRA





















Nesta 'primeira entrega' de 'lugares de interés' non podía faltar, o monumento de monumentos, a catedral de catedrais... // En esta 'primera entrega' de 'lugares de interés' no podía faltar el momumento de monumentos, la catedral de catedrales...

A CATEDRAL DE SANTIAGO DE COMPOSTELA
E isto é todo por agora, gracias ás fotos sacadas principalmente por Alberto, algunha miña, e pola miña amiga Andrea  a da Catedral de Santigao. Poderíanse facer 150 mil millóns de entrada deste tipo, eu farei algunha máis ;) // Y esto es todo por ahora, gracias a las fotos sacadas principalmente por Alberto, alguna mía, y por mi amiga Andrea la de la Catedral de Santiago. Se podrían hacer 150 mil millones de entradas de este tipo, yo haré alguna más :)

miércoles, 25 de mayo de 2011

O conto da miña infancia, o conto de don Avelino e a morte

Si quieres leer la versión en castellano pincha aquí e introduce la contraseña 1234

Dase o caso de que un día volvendo don Avelino la feira atopouse con dous homes que ben se vía, eran forasteiros. Un moi vello e o outro cunha poblada barba branca. Parecía que viñan dende moi lonxe polo fatigado do seu aspecto. Don Avelino compadeceuse daqueles dous malpocados e achegándose dixolles:

-Bos homes, se imos na mesma dirección poden subir no meu burro. Tiven boa sorte, vendín todo o que levaba na feira e agora o burro non trae carga. Anden, veñan!!

Acercáronse amigablemente e o máis vello montou no burro. Despois dun bo anaco de camiño chegaron a aldea onde vivía don Avelino.

-Ata aquí lles podo axudar bos amigos. Eu e mailo meu burro quedamos aquí.
-Moitas gracias bo home. Axudounos desinteresadamente. E como pago direille que eu son San Pedro-explicou o home das barbas.
-E eu son o mesmísimo Deus- afirmou o outro mentres baixaba do burro-. En vista da súa boa vontade concedereille tres desexos. Penseos ben.

Avelino, tras cavilar uns minutos exclamou 'teñoo'.

-Verá Deus Meu Señor. Eu teño unha figueira ao lado da porta da casa. Levo anos sen poder comerlle un so froito. Novos e vellos róubanmos todos. Quero que aquel que suba non poida baixar ata que eu llo diga.
-Así será-respostou Deus.
-E tamén o pé da casa, á sombra da figueira, hai un banquiño de pedra. Como presta aquela sombra as noitiñas de verán!! Pero sempre está ocupado. Como castigo, quen sente aí que non poida erguerse ata que eu llo permita.
-Así será.
-Pero se hai algo que verdadeiramente me molesta é estar sentado nun sitio e que dun xeito ou outro acaben botándome del. Polo tanto, quero que ninguén poida levantarme de onde eu me sente.
-Así será!

E deste xeito cada un seguíu co seu rumbo. Pasaron os dias, os meses, os anos e don Avelino non fixera uso dos seus desexos. Ata que unha tarde de finais de setembro recibíu unha visita inesperada. A morte.

-Don Avelino, chegoulle a hora. Temos que marchar.
-Así, sen máis?
-Nunca oíu iso de que a morte chega sen avisar?

O home quedou uns segundos en silencio, entre desgustado e pensativo, e finalmente resolveu.

-Que lle imos facer! Polo menos déixeme unha última licencia, despedirme da familia. Mentres, se quere pode subir á figueira e coller uns figos.

A morte aceptou, pero cando quixo baixar, non puido. Pasaron meses e meses, ata que un día Avelino, canso de ver á morte, permitiulle baixar. Non contou que nuns días a morte volvese, para levalo si ou si.

-Desta vez temos que marchar don Avelino
-Déixeme que mude os zapatos, non sei eu como é aquilo do outro mundo e quero levar os zapatos dos domingos. Sentemos aquí neste banquiño para poder polos.

E alí volveou quedar a morte, como pegado a lousa, ata que don Avelino, pensando que a morte desistiría de levalo, deixouna marchar. Pero non. Volveu o día seguinte. E esta vez a morte non baixou a garda en ningún momento. Deixaron o mundo dos vivos para pasar ao dos mortos.

Trala longa travesía alí estaba don Avelino ás portas do ceo, vendo de novo a San Pedro.

-Don Avelino, vostede foi moi xeneroso e levou unha boa vida, pero todo home ten algún pecado, así que antes de entrar no ceo terá que expialos no purgatorio.
-O que!! Despois dunha vida chea de traballo non entrarei o ceo, pero aquí me sento e ninguén podrá levantarme

E sentou nun daqueles chanzos que conducía ao paraiso. Parece ser que alí continúa a día de hoxe, aínda que ninguén dos que para aló marchou volveu para contalo.

lunes, 23 de mayo de 2011

Son ou somos españois?

Si quieres leer la versión en español pincha aquí e introduce la contraseña 1234

Malia o que poida parecer esta entrada non pretende analizar os sentimentos nacionais. Máis ben busca reflexionar sobre como reaccionamos ante as consecuencias dos nosos propios actos. Non se refire a ninguén en particular e fala de todos en xeral o mesmo tempo. “Ao fin os españois espertamos e empezamos a movilizarnos”. Seguro que ducias e ducias de persoas repetiron esta mesma frase cando se referían o movemento 15M (movemento co que estou totalmente a favor mentres continúe nesta liña), puidesen ou non participar activamente nas concentracións. Pola contra, dende que onte empezaron a coñecerse os resultados das eleccións municipais e autonómicas unicamente se escoitaba “España así non vai a ningures” “Este país é do que non hai”...
Vaia! Como se fose cousa de meigas deixamos de incluírnos nas accións colectivas das que somos responsables. Pode que non todos votasen a opción que resultou'''''gañadora''''', pero tampouco todos estiveron presentes nas acampadas. Porén nesta ocasión moi moi poucos dixeron “Os españois teremos o que nos merecemos” (e emprego o termo español por non centralo nun municipio ou nunca comunidade)

A onde quero chegar? Pois a que non debemos sumarnos ao que consideramos positivo e afastarnos do que nos parece negativo ( e non estou valorando persoalmente os resultados). Como escoitei onte acudindo ás reaccións dos partidos tralo escrutinio “o pobo é quen máis manda” ou así debería ser. Por iso deberíamos considerarnos 'responsables' duns resultados acadados como sociedade, considerémolos mellor ou peor. So asi poderemos reclamar esa mesma responsabilidade aos demais.

Non sei se perderon uns, ganaron outros, iso xa se encargaron de analizalo os “grandes medios” con gráficos en 3D e non sei cantas cousas máis. Eu prefiro ir día a día valorando a acción dos que dicen serán os nosos representantes. Espero que ninguén se sinta xulgado, so dou unha visión, igual que se alguén quere pode valorar ou opinar sobre o meu punto de vista :)

miércoles, 18 de mayo de 2011

Internet, ese marabilloso, ehmm...

Si quieres leer esto en español pincha aquí e introduce la contraseña 1234

Hoxe, mira por onde, tamén é o Día Mundial da Internet (feito do que se falou bastante máis nos medios estatais ca das Letras Galegas) E mira por onde, abro un blog despois de tanto tempo en contacto ca rede, familiarizándome con termos como blog, hiperespazo, ligazón e de rir ca pronunciación que algúns lle daban. Cal é o motivo? Pois deixar de desaproveitar esta ferramenta, un sistema co cal podo expoñer as miñas libres opinións, sen máis pretensións.

Non hai arrogancia, nin pretensión de ser seguida, so quero poder plasmar as miñas argumentacións e opinións daquelo que me pareceza reseñable.

E se chegase a ollos de alguén, aquí podese opinar, valorar, comentar, suxerir... pero non xulgar :)

Isto é todo, aquí estou na Internet, ese marabilloso.... ehmmm, non sabería como definilo, pero dende logo algo marabilloso, debe de ser cousa de meigas.

martes, 17 de mayo de 2011

De Rosalía a Lois Pereiro, as Letras Galegas

Si quieres leer la versión en castellano pincha aquí e introduce la contraseña 1234

Creo que non hai mellor día para inaugurar un blog que o Día das Letras Galegas. Cada 17 de maio dende o 1963 homenaxéase a un autor que, ca súa actividade, traballou pola lingua galega. Neste 2011 a Real Academia Galega escolleu a Lois Pereiro como representante de produción literaria na lingua propia de Galicia (art.5º). Pero dende Rosalía de Castro a Lois Pereiro non so se trata de resalta unha figura en concreto, senón de honrar un idioma e unha cultura ben rica, tan rica que debe ser recoñecida os 365 días do ano, non so os 17 de maio.

Nin os costumes, a lingua, a cultura, as tradicións, en definitiva, a identidade galega correron moita sorte o longo da historía recente. Sabémolo. Agora estamos no momento de darlle a posición que se merece, sen agresións nin animadversións cara ningún outro idioma ou cultura, so buscando que alcance o estatus que se merece e que lle ten sido negado.


Non ten nada que ver con política, so con sentirse orgulloso do que se é, como un andaluz ten que sentirse orgulloso da súa orixe e da súa tradicón, ou un manchego, ou un leonés. Non ten nada que ver con 'odio', precisamente foi o odio o que nos levou a situacións de dominantes e dominados. Tampouco ten que ver con discriminar. So ten que ver con poder escoller e aprobeitar a diversidade. Non ten que ver nada con discusións sobre 'España, Galicia, Estado, Nación, País...' Simplemente ten que ver con ter liberdade, co respecto e con acadar a igualdade.

Hoxe é o día da lingua, pero non o día de falar galego porque 'hoxe vou falar galego' ou de que os xornais muden as súas portadas de idioma porque 'estamos a tope co galego'. Non. É o día de lembrar que todos os días temos que ser conscientes dos valores de Galicia. E se un serbio o fai na súa lingua, un madrileño que o faga en español e que un galego no que escolla, pero que o fagan.

Se alguén pensa que, 'cos problemas que hai a día de hoxe esto son cativeces' debería pensar na importancia de defender o que un é, non so o que un ten. E, aínda que pareza cousa de meigas, eu tamén son 'Letras Galegas' porque, ademais de disfrutar e de recoñecer a obra galega, do mesmo xeito que a do resto de España que merece a pena, a miña elección libre é empregar como primeira lingua o galego. Igual que sobre esta entrada, pódese opinar, valorar, suxerir, sobre a miña elección. Pero non xulgar, e moito menos infravalorar.